تازه های کنترل و کاهش بیماری پسوریازیس از کنگره کالج روماتولوژیست‌های آمریکا

تازه های کنترل و کاهش بیماری پسوریازیس از کنگره کالج روماتولوژیست‌های آمریکا

 هر چه پسوریازیس شدیدتر باشد، خطر بیماری‌های قلبی عروقی هم بیشتر است، و طول عمر بیماران پسوریازیسی ۳/۵ سال کمتر از افراد عادی است. به همین دلیل، بیماران پسوریازیسی باید حتماً سالانه یک بار از نظر فشار خون، دیابت، و چربی‌ خون آزمایش شوند، و سیگار را حتماً کنار بگذارند.

بیماری کبدی، بویژه بیماری هپاتیت غیر الکلی ، در پسوریازیس شایع تر است (۲۸% از بیماران)، و افزایش چربی‌ خون، دیابت، و وزن باز هم این خطر را بالاتر می‌‌برد. باید به یاد داشت که برخی‌ از داروهای ما چون متوترکسات، سولفاسالازین، و لفلونوماید، می‌‌توانند موجب هپاتیت غیر الکلی شوند، و در صورت ابتلای بیمار به نش، باید از آنها اجتناب کرد. بیماری پوکی استخوان (اوستئوپوروز)، در پسوریازیس بیشتر دیده می‌‌شود، و حتا از آنچه که قبلاً تصور می‌‌شد، فراوان تر است، و پزشک معالج فراموش نکنند که بیماران پسوریازیسی را از نظر پوکی استخوان، غربالگری کنند.

بیماری مزمن کلیه از دیگر همراهان پسوریازیس است، و در ۱۶% از بیماران، جی‌ اف‌ ار کاهش یافته است، و به هنگام تجویز دارو، فراموش نکنید که سطح خونی دارو را با میزان کارکرد کلیه تنظیم کنید، که به کلیه بیماران آسیب نرسد. خطر سرطان، بویژه سرطان پوستی‌  غیر ملانومی، در پسوریازیس بیشتر است، و این خاطر در درمان با مسدود کننده‌های تی‌ ان اف‌ بیشتر هم می‌‌شود، و پزشک  در هر بار معاینه، این نکته را به یاد داشته باشد ، و  غربالگری برای سرطان‌های شایع، بخشی از هر ویزیت است. 

نقش رادیولوژی در بیماری پسوریازیس

سی‌ تی‌ اسکن جای چندانی در تشخیص بیماری پسوریازیس ندارد. همه بیماران خود را از نظر درگیری مفصل ساکرو ایلیاک غربالگری کنید، حتا اگر کمر درد نداشته باشند. اگر بیمار سال هاست که به پسوریازیس مبتلاست، از رادیوگرافی ساده استفاده کنید، اما اگر بیمار جوان است و یا به تازگی دچار پسوریازیس شده، رادیوگرافی راهگشا نیست، و باید از  ام ار‌ای استفاده کرد. بویژه اگر  ام ار‌ای ورم مغز استخوان را نشان دهد، نشان دهنده پیش آگهی وخیم، و درگیری مفاصل در آینده است. ضایعه آندرسون (درگیری دیسک و نخاع) در ۶% از بیماران بروز می‌‌کند، و ممکن است حتا پیش از تشخیص پسوریازیس اتفاق بیفتد.0

درمان‌های جدید پسوریازیس

پیش از پرداختن به درمان، باید یادآوری کرد که بیماری پسوریازیس مفصلی، بسیار وخیم بوده، تخریب مفصلی آن از هر بیماری دیگری بیشتر است، و باید با آن تهاجمی برخورد کرد. اینکه چه بیمارانی‌ باید درمان شوند، بهتر است که به معیارهای کاسپار رجوع کرد. معیار‌های کاسپار عبارتند از: ۱. وجود بیماری پسوریازیس (۲ نمره)، و یا سابقه شخصی‌ یا فامیلی پسوریازیس (۱ نمره)، ۲. تخریب ناخن (۱ نمره)، ۳. وجود داکتیلیت یا سابقه آن (۱ نمره)، ۴. آزمایش منفی‌ آرتریت روماتوئید (۱ نمره)، ۵. شواهد رادیولوژیکی (۱ نمره).

سازمان غذا و داروی آمریکا، ۵ مسدود کننده تی‌ ان اف‌ را برای درمان پسوریازیس تایید کرده است:

اینفلیکسی ماب، ادالیموماب، گولی موماب، اتانرسپت، و سرتولی زوماب. همه تظاهرات پسوریازیس، به مانند پوستی‌، داکتیلیت، انتزیت، مفصلی، چشمی، و حتا رادیولوژیکی با این داروها بهبود می‌‌یابند.

باید یادآوری که درگیری ناخن ها، و انتسزیت که بسیار به درمان مقاوم هستند، با این داروها به آسانی درمان می‌‌شوند. نکته بسیار مهم آنکه اگر بیماری به یکی‌ از داروهای این خانواده مقاوم بود، می‌‌توان از داروی دیگر همین خانواده استفاده کرد، پیش از آنکه سراغ داروهای با مکانیزم متفاوت رفت.

 توصیه می‌شود که همراه این گروه از داروها، حتماً از متوترکسایت هم استفاده شود، چرا که این داروها خود از جنس پروتئین هستند، و بدن بیماران، با ایجاد آنتی بادی بر ضدّ این داروها، از اثر این داروها کم می‌‌کند، حال آنکه متوترکسایت با سرکوب دستگاه ایمنی‌، مانع تشکیل این آنتی بادی‌ها می‌‌شود، به جز اتانرسپت که به نظر می‌‌رسد کمتر دستگاه ایمنی‌ بیمار را تحریک به تولید آنتی بادی کند.

اینفلیکیسی ماب باید به صورت داخل وریدی تزریق شود، اما سایر داروهای این گروه، به شکل تزریق زیر پوستی‌ هستند. گولی موماب از نظر طول عمر، در این گروه یگانه است، و می‌‌توان ماهی‌ یک بار تزریق کرد.

در هنگامی که از ۲ داروی مسدود کننده  تی‌ ان اف‌ استفاده شد، و نتیجه دلخواه بدست نیامد، باید به داروهای گروه دیگر مراجعه کرد. داروهای مهار کننده اینترلوکین ۶، به مانند توسیلی زوماب، و کلازاکیزوماب ممکن است به بهبود داکتیلیت، و انتزیت کمک کنند. مهارکننده‌های سلول بی‌ به مانند ریتوکسی ماب کمک نمی‌‌کنند، و از آنها استفاده نکنید. مهارکننده‌های اینترلوکین ۱۲، و ۲۳ به مانند اوسته کینوماب بسیار امیدوارکننده نشان داده اند، و سازمان غذا و داروی آمریکا آنها را برای درمان پسوریازیس تأیید کرده است. این داروها بویژه در درمان پسوریازیس ناخن، بسیار موثر بوده اند.

مهارکننده‌های اینترلوکین ۱۷، به مانند سکوکینوماب، و ایکسه کیزوماب برای درمان پسوریازیس، و درگیری ستون مهره‌‌ای آن تایید شده اند، و عوارض آنها در حد دارونما بوده است. برودالوماب یک آنتی بادی انسانی‌ مسدود کننده اینترلوکین ۱۷ است که اگرچه در درمان پسوریازیس مفید واقع شده، به دلیل افزایش خطر خودکشی در بیماران احتمالا سازمان غذا و داروی آمریکا آن را از بازار جمع آوری خواهد کرد.

آخرین دارو، که  در جلسه معرفی‌ آن در هتل ماریوت سان فرانسیسکو بوده است ، آپره می‌‌لاست است. آپره می‌‌لاست یک مهارکننده فوسفودی استراز ۴ است، که در بیماران دچار التهاب مفصلی فعال به‌خوبی جواب داده است.

عوارض داروهای بیولوژیکی

. بزرگترین مانع عدم استفاده از این داروها، راضی‌ کردن شرکت‌های بیمه‌ به پرداخت قیمت آنهاست.

در پایان، باز هم از پزشکان  محترم درخواست می‌‌شود که از تجویز کورتیکوسترویید (کورتون – پردنیزولون)، کلوروکین، و هایدروکسی کلوروکین برای بیماران پسوریازیسی خوداری کنند.

از توجه شما سپاسگزارم.